Meryem Aybike Sinan: İpin diğer ucu kimin elinde?

Türkiye Gazetesi muharriri Meryem Aybike Sinan, bugünkü köşe yazısında Türkiye’de değişen sosyolojik yapıya yer verdi. Sinan ‘ipin başka ucu kimin elinde’ başlığını verdiği yazısında, insanların sanal gerçeklik içerisinde kaybolduklarına da dikkati çekti.

Türkiye Gazetesi muharriri Meryem Aybike Sinan, bugün yayımlanan köşe yazısında Türkiye’de değişmeye devam eden sosyolojik yapıya ve artmaya başlamış olan aile içi kırılma ve çöküşlere dikkati çekti. Sinan köşesinde şu sözlere yer verdi:

‘Bir halk türküsünde geçiyordu yanlış hatırlamıyorsam. “İpin ucu sendedir bir ucu da bendedir” diyordu. İp atlama oyunu da öyleydi sanırım. İki arkadaş ipin iki tarafından fiyat üçüncü kişi de o ipten atlardı. İp ayağına dolanınca da oyundan çıkar ipin bir ucundan bu sefer o tutardı! Artık nereden çıktı bu oyun diyenler olabilir! Kelamı toplum sosyolojimize getirmek istiyorum. Bilhassa son beş yıl içinde toplumsal hayatımızda âdeta bir zelzele yaşanıyor. Bu gerçekliği tahminen de önümüzdeki yıllarda daha çok konuşacağız.

Sosyolojimiz değişiyor, ancak nasıl bir değişme! İpin bir ucu toplumun elinde öbür ucu kimin elinde aşikâr değil yazık ki! O ip çevrildikçe bayanlar düşüyor, anneler düşüyor, çocuklar düşüyor, babalar düşüyor, gençler düşüyor, aileler düşüyor…
Olağandışı olan her şeyi olağanlaştıran büyük bir kesim var artık.
Aile içine kurt düşmüş, içi oyulmuş ağaçlar misali büyük gürültüler çıkararak devriliyor. Hangi yana baksak bir trajedi, bir hüzün, bir ayrılık haberi var. Gözyaşları var, dağılan yuvalar var…

Aile bakanlarımız değişiyor, lakin bu hakikat değişmiyor. Geçen gün bir kardeşimiz anlatıyor. Boşanan bayana verilen kira, nafaka ve öteki yardımlar yüzünden hiçbir meselemiz yokken yalnızca daha özgür olmak için benim karım konutu terk etti ve boşandı benden. Bu yardım onu cesaretlendirdi diyor! Bu enteresan bir denklem. Bir yandan toplumsal devlet olmanın gereği, öbür yandan devletin yardımlarını berbata kullanan insan gerçeği! Bir yandan gerçek mağdurlar başka yandan ahlaki yozlaşmadan ötürü aileyi yok sayanlar, aile olmak istemeyenler…

Anne ve aile kavramının içini dolduranlar ve boşaltanlar birebir haklardan yararlanıyor! Tıpkı sığınma konutlarına gidiyor, birebir yardımları alıyor, devleti birebir ölçüde meşgul ediyor. Devletin terazisi herkesi eşit tartmak zorunda evet lakin keyfe acı yuvasını dağıtıp zevk ü sefasına dalmak isteyenleri gönül istiyor ki tartmasın! Ne yazık ki bu türlü bir düzenek yok!

Lise yıllarımızda sosyoloji dersinde toplumsal katmanları göstermek için bir piramit vardı ve toplum bu piramit üzerinden açıklanırdı. Üst katman, orta katman ve alt katman olmak üzere toplum üç kümeye ayrılırdı. Şu an da temelinde değişen bir şey yok.

Toplumbilimciler yaşanagelen sosyolojik değişmelerin ve kırılmaların, toplumsal karmaşanın daha çok alt katmanda meydana geldiğini ve bunun oldukça yıkıcı olduğunu söz ediyorlar.

Televizyonlardaki bayan programlarında olsun, mahkeme belgelerinde olsun ne yazık ki bu acı gerçeği görebilmek mümkün. Güzel eğitim görmemiş, eline aldığı bir cep telefonundan dünyayı turlayan beşerler, bu sanal gerçeklik içinde ne yazık ki kayboldular! Sanal gerçeklik, aslında külfetli ve sıkıcı olan hayatlarını daha da yüzlerine vurmaya başladı bu insanların.

Boşanma davalarına bakan arkadaşım, evrakların içeriğini görseniz ağlarsınız, ne dramlar var. Üç çocuğunu, beş çocuğunu bırakıp güya sevdiği adama, bayana kaçan anne, baba ve çocuk trajedilerine yüreğiniz dayanmaz diyor.

Toplumsal medya denen sanal ucube, geldi ve kurbanlarını seçti. Daima birlikte seyrediyoruz. Hiç kimse konuşmuyor, hiç kimse tahlil aramıyor, hiç kimse umursamıyor yazık ki…
Merhum mütefekkirimiz Prof. Dr. Erol Güngör “Sosyal olayları polis metotlarıyla anlamaya çalışanlar için hatalı bulmak sıkıntı değildir” diyor.

Biz bu soruna sosyolojik, ruhsal, ekonomik, eğitim, din, örf, âdet ve ahlak üzerinden bakmak ve yorumlamak zorundayız. “Bize ne oldu?” sorusunun karşılığını kesinlikle lakin kesinlikle bulmak mecburiyetimiz vardır.
Bir ucu toplumun elinde olan ipin başka ucu kimin elinde?
Bunu bilmek ve bulmak zorundayız…’